Symulacja pomoże ulepszyć tusze do druku 3D żywności

Naukowcy z Politechniki w Eindhoven i Uniwersytetu w Wageningen opracowali symulację, która przewiduje, z jaką siłą trzeba przepychać jadalną „pastę” przez dyszę drukarki 3D. Model dobrze sprawdził się dla tuszu białkowego, ale zawodził w przypadku tuszu z błonnika.

Po co drukować jedzenie

Druk 3D żywności kojarzy się głównie z efektownymi deserami w restauracjach, ale ma też poważniejsze zastosowania. Może pomóc w przygotowywaniu posiłków dla pacjentów, którzy potrzebują dokładnie określonych wartości odżywczych albo konkretnej konsystencji dania.

Problem w tym, że jadalne tusze i pasty zachowują się inaczej niż materiały stosowane w typowych drukarkach. Nie zawsze wiadomo z góry, jak przepłyną przez dyszę. Przewidzenie tego jest pierwszym krokiem do konstruowania lepszych drukowanych potraw.

Ciało stałe, które zamienia się w ciecz

Trudność polega na dwoistym charakterze takich mas. W spoczynku tusz zachowuje się jak ciało stałe i trzyma kształt, ale pod naciskiem w dyszy płynnie przechodzi w stan płynny. Jak tłumaczy autor badania Yagmur Bugday, trudno zarówno dokładnie zmierzyć tę reakcję, jak i opisać ją modelem, który płynnie przechodzi od ciała stałego do cieczy.

Zespół miał już wcześniej model opisujący taką przemianę, także w drugą stronę. Tym razem włączono go do symulacji procesu wytłaczania, czyli przepychania masy przez strzykawkę z dyszą. Na tej podstawie obliczano różnicę ciśnień potrzebną do wypchnięcia tuszu, a wyniki porównano z pomiarami siły w rzeczywistych eksperymentach. Badano dwa rodzaje tuszu: bogaty w białko oraz oparty głównie na błonniku.

Gdzie model się myli

Dla tuszu białkowego prognozy były trafne. W przypadku tuszu z błonnika model zawyżał siłę potrzebną do wytłaczania. Badacze podejrzewają, że woda zawarta w tuszu osadza się na ściankach dyszy, przez co masa się po nich ślizga. Obecna wersja modelu tego zjawiska nie uwzględnia.

Autorzy planują dodać do modelu efekt poślizgu na ściankach oraz zmiany i rozpad materiału w czasie. Według Bugdaya takie symulacje mogą pomóc inżynierom w projektowaniu dysz, określaniu granic pracy urządzeń oraz dopasowywaniu receptur tuszy do możliwości maszyn i wymagań klientów.

Co to oznacza w praktyce

Dla zwykłego konsumenta to na razie badania podstawowe, a nie gotowy produkt. Nie oznacza to, że drukowane posiłki szybko trafią do sklepów czy szpitali. Lepsze symulacje mogą jednak ograniczyć kosztowne próby i błędy podczas opracowywania nowych receptur i drukarek.

Praca powstała w Holandii, więc dotyczy także europejskiego rynku technologii żywnościowych. Z artykułu nie wynika, by w Polsce prowadzono podobne prace ani by gdzieś już wdrażano te rozwiązania. Wyniki opublikowano w czasopiśmie „Physics of Fluids”. Jeśli technologia się rozwinie, w szczególności szpitale i placówki opieki mogłyby zyskać łatwiejszy sposób przygotowywania posiłków o ściśle dobranej konsystencji, na przykład dla osób z problemami z przełykaniem. To jednak tylko możliwy kierunek, a nie zapowiedź konkretnych wdrożeń.

Źródło: Phys.org – „Will it flow? Simulating food inks for 3D printing”

Posty powiązane

holard.net pobauditpanel.org kalkulatorubezpieczeniasamochodu.pl